Książka jest niczym ogród, który można włożyć do kieszeni...

Japonia to kraj, który od lat fascynuje wielu Europejczyków. Zachwycamy się japońską technologią, podziwiamy pracowitość Japończyków, rozsmakowujemy się w sushi, które notabene wcale nie jest japońskie. Ile jednak tak naprawdę wiemy nie tylko o samym kraju, ale i o ludziach go zamieszkujących? Po lekturze Tatami kontra krzesła śmiało mogę powiedzieć, że wiedziałam niewiele. Mało tego, ja nadal niewiele wiem, bo choć Tomański porusza wiele kwestii to zdaję sobie sprawę jak wielu rzeczy muszę się jeszcze dowiedzieć na własną rękę. Wszak gdyby autor chciał napisać o wszystkim, książka rozrosła by się albo do nieprawdopodobnych rozmiarów albo do kilku(nastu) tomów.

Książka została podzielona na siedem rozdziałów, w obrębie których autor w przystępny sposób przybliża nam sylwetki mieszkańców Kraju Kwitnącej Wiśni, ich zachowanie w zależności od sytuacji, nawyki czy motywy działania. Możemy więc poczytać o tym z jaką czcią podają wizytówkę i o tym jak ją od nich przyjąć. Co sprawia, że tak bardzo dbają o linię. Dlaczego kobiety zamiast cieszyć się ze swej oryginalnej urody farbują włosy na brąz i kupują zestawy podklejające powieki, przy czym stronią od aparatów ortodontycznych i dentystów w ogóle. Dowiemy się też o hotelach miłości i hotelach kapsułowych, automatach stojących na każdym rogu i stanowiących prawdziwy raj dla wąchaczy, kupujących zużyte majtki, że już o innych rzeczach nie wspomnę. Jak to mój M. stwierdził: z tą niewiedzą żyło mu się lepiej. Przeczytamy o syndromie męża na emeryturze, który choć brzmi śmiesznie jest dość niebezpieczny w skutkach, i o tym czemu tak częstym zjawiskiem w Japonii jest śmierć z przepracowania.

Tatami kontra krzesła to naprawdę świetna pozycja. Napisana z pasją, a przy tym niepozbawiona humoru. Żałuję tylko, że opatrzona została tak niewielką ilością zdjęć.

Jeśli chcecie wiedzieć w jaki sposób przedstawić się w Japonii, jak posługiwać się pałeczkami, kim są yamamba i dlaczego japońskie budynki pozbawione są czwartego piętra to ta książka zdecydowanie jest dla Was. To naprawdę cudowne źródło wiedzy.

Ocena: 5/6

Recenzja napisana dla portalu LubimyCzytać.pl

Rafał Tomański, Tatami kontra krzesła. O Japończykach i Japonii, Warszawa, MUZA SA 2011.

Najnowsza książka Anny Klejzerowicz to druga część przygód Emila Żądło, o czym dowiedziałam się właściwie dopiero od autorki. Szkoda, że nota wydawcy w żaden sposób o tym nie informuje.

Akcja powieści rozpoczyna się w Japonii w 1905 r. zabójstwem trzech osób. Na razie nie wiemy o nich właściwie nic, nie mamy pojęcia kim te trzy osoby były, co ich łączyło, i czym właściwie zasłużyły sobie na śmierć.

Następnie przenosimy się ponad sto lat w przód, lądując we współczesnym Trójmieście, u boku znanego detektywa Emila Żądło. Otóż okazuje się, że ktoś uparcie posługuje się jego imieniem i nazwiskiem wypisując różne głupoty na forach internetowych. Do tego dochodzą głuche telefony, a w końcu i kolejne zabójstwa. Ofiar w tej książce mamy całkiem sporo. Okazuje się, że każda z zabitych osób jest w jakimś, mniejszym lub większym stopniu, związana z tajemniczymi japońskimi drzeworytami.

Już przy okazji poprzedniej czytanej przeze mnie książki Klejzerowicz, chwaliłam sobie bardzo jej styl. Te krótkie, zwięzłe zdania i ogromna ilość dialogów to rzeczy, które naprawdę w literaturze uwielbiam. Pozwalają na maksymalne przyspieszenie akcji, a przez to wciągają czytelnika w wir wydarzeń tak mocno, że ciężko jest zająć się czymkolwiek innym. Autorka mimo natłoku wydarzeń na całe szczęście nie pozwala nam się jednak w sprawie pogubić, kilka razy podsumowując to, co bohaterom udało się do danej chwili odkryć.

Kolejny raz wielki plus należy się za bohaterów. Wszystkich, absolutnie, bo Emil Emilem, to jest niewątpliwie gwiazda tej książki i nie da się tego ukryć, ale jakby mógł sobie poradzić bez Marty i jej niesamowitej wiedzy na temat sztuki? Nie mówiąc już o tym jak wielką rolę w śledztwie odgrywa podkomisarz Marek Zebra.

To pozycja obowiązkowa, nie tyle dla fanów kryminałów, ile dla fanów japońskiej kultury, japońskiej historii i Japonii w ogóle, bo znaleźć tu można pełno tu ciekawostek na ten temat, dzięki którym widać jak wiele pracy autorka włożyła w przygotowanie swej powieści.

Dla mnie Cień gejszy okazał się kilkoma godzinami świetnej rozrywki, które skończyły się ogromną chęcia przeczytania pierwszej książki z Emilem Żądło w roli głównej.

Recenzja napisana dla portalu Lubimyczytac.pl

Strona autorki.

Ocena: 4,5/6

Anna Klejzerowicz, Cień gejszy, Zakrzewo, Replika 2011.

O filmie dowiedziałam się na blogu wykredowanej. Potrzebowałam czegoś lekkiego, więc film idealnie wpasował się w mój nastrój. Opowiada o Abby (Brittany Murprhy), dziewczynie, która przyjechała do Tokio za chłopakiem, a która została na lodzie, zupełnie sama w obcym mieści, nie znająca języka i bez pracy. Nie chcąc wracać do rodzinnego domu za to chcąc odnaleźć sensu życia, który właśnie gdzieś zgubiła, trafia do restauracji prowadzonej przez małżeństwo Japończyków, gdzie postanawia za wszelką cenę nauczyć się gotować ramen. Zadanie to trudne, a tym trudniejsze, że Abby ni ząb nie rozumie swego szefa i nauczyciela, Maezumiego (Toshiyuki Nishida). Z resztą działa to także w drugą stronę. Tak więc kłócą się bezustannie, każde przekonane o swojej racji, ale jak przychodzi co do czego to potrafią się też porozumieć bez słów.

Dobry film, naprawdę dobry. Świetnie pokazane różnice kulturowe, świetne dialogi, momenty śmiechu i momenty wzruszeń, czyli wszystko co film mieć powinien. Momentami co prawda trochę wiało nudą, ale na szczęście nie trwało to zbyt długo i nie zepsuło aż tak bardzo ogólnego wrażenia. Na szczęście.

Ocena: 4/6