Książka jest niczym ogród, który można włożyć do kieszeni...

Na początku grudnia miałam okazję brać udział w wymiance książkowej organizowanej przez Ulę. Była to pierwsza tego typu wymianka. Zrobiłam więc paczkę, która miałam nadzieję, przyniesie wiele radości osobie obdarowywanej (a ile mnie tej radości przyniosło samo pakowanie, o ludzie ;)), wysłałam... a swojej nie zobaczyłam do tej pory. Jednakże okazało się, że te pewne opóźnienia spowodowane są bardzo poważną chorobą dziecka, więc nie miałam do nikogo pretensji, no bo i o co? Czekałam cierpliwie, aż niedawno dostałam maila od organizatorki z pewnym linkiem do którego odsyłam (tutaj). Własnym oczom nie wierzyłam, przysięgam. I szczerze, dalej ciężko mi w to wszystko uwierzyć. Bo wiecie ja dużo mogę zrozumieć, a moja wiara w ludzi jest właściwie niezachwiana, ale takie oszustwa i w dodatku plątanie w to swoich dzieci to dla mnie jednak za dużo. W każdym razie powiedziałam sobie trudno, i takie rzeczy się zdarzają. Najwyżej to znak, że mam więcej nie bawić się w takie rzeczy ;)

Ale, ale... dziś dostałam paczkę. Wielką, ogromną. Słuchajcie... siedzę sobie spokojnie w domu, nie spodziewam się niczego, aż tu nagle przychodzi listonosz z tym czymś pod pachą. Pomyślałam sobie co jest? Ani niczego nie zamawiałam, ani z nikim się niczym nie wymieniałam, żadnych zakupów (bo przecież staram się wstrzymywać), adresu nadawcy nie znam, nazwisko też nic mi nie mówi... Nic to, otwieram. A tam: jedna książka, druga książka, trzecia... Zresztą sami popatrzcie:

Okazało się, że to paczka od Cecylii, uczestniczki owej wymiany, która przesłała mi swoje własne książki w ramach rekompensaty, za to, że trafiłam na taką a nie inną parę. Ludzie są jednak niesamowici, naprawdę! Wpatrywałam się w to wszystko dobrą chwilę, prawie, że ze łzami w oczach, że jednak można coś tak z dobrego serca, zupełnie bezinteresownie. Cecylio, dziękuję Ci bardzo! 

A skoro już się tak chwalę to przyszła wreszcie pora na inną, również wysłaną zupełnie bezinteresownie paczkę, która dotarła do mnie aż z Irlandii! Na Święta, pod choinkę, okazała się jedyną książką pod tym drzewkiem w tym roku (i chyba w ogóle, bo nie przypominam sobie, bym kiedykolwiek dostawała pod choinkę książki ;)) Nie mogłam otworzyć jej aż do Wigilii, więc wyobraźcie sobie co tu odstawiałam z ciekawości... Miałam już dawno się nią pochwalić, ale co rusz przekładałam to sobie na później. Kasiu, dziękuję! 

I już prawie koniec chwalipięctwa, jeszcze tylko jedna paczka, która także dotarła do mnie w okolicach grudnia, a która sprawiła, że poczułam się jak dziecko obdarowane przez Mikołaja. To była zwykła wymiana książkowa i uwierzcie, że aż głupio mi było, że posłałam nadawcy samą, gołą książkę. Pablo, dziękuję!